E sheh ate?
Te kujtohet apo jo?
Ata sy. Ai shikim. Ajo fytyre e brishte. Por tanime jo te tuat. Jo e jotja. E ndjen dhimbjen qe pershkron trupin teksa mendon qe asgje e saja nuk eshte me e jotja? As duart e buta me aromen e trendafilit qe ti i mbaje gjithmone afer vetes. As floket ne ngjyre geshtenje te derdhura mbi supe si ato te perendeshave. Po zeri i saj? As ate nuk e ke me. Madje edhe mund ta kesh harruar tingullin e zerit te saj, timbrin. Po per ate buzeqeshjen kokeulur gjithmone ne siklet mendon ndonjehere? Epo as ajo nuk eshte me e jotja. As mendimi i pare ne mengjes dhe as ai i fundit ne mbremje. As keto nuk jane me te tuat. Nuk je ti. Po faqet e buta, ato me te cilat ti doje kaq shume te luaje? I mban mend mollezat qe skuqeshin menjehere sapo ti e shihje? Edhe ato kane kohe qe nuk jane me te tuat. As qenia e saj. As ajo nuk eshte me e jotja.
E ke menduar ndonjehere se sa iu desh te te hidhte pluhurin e harreses? Se sa i kushtoi te mbyllte zemren? Po arsyen qe i shtyu ti bente keto e ke menduar ndonjehere? Ti. Ti qe nuk e kuptove ndonjehere. Ty qe ne mbremje te priste me druajtje nese ishe apo jo ne humor, e nese ishe ndjente nje lloj clirimi ne vetvete "te pakten nuk do te zihemi". Kujtohu! Jo per ate, por per premtimet qe i dhe. Per ato qe nuk i mbajte. Per te gjitha heret qe the "do te qendroj" e pastaj u largove pa shpjegime. Per te gjith keto here kujtohu dhe do fillosh te justifikosh faktin se pse ajo nuk eshte me e jotja. Se pse vendosi te te linte ne harrese.
Tanime jo e jotja.
Tanime si nje qenie qe nuk i perket askujt.
Tanime si dikush e lidhur fort me natyren, zogjte, pemet, muziken, librat, aromen mirendjellese te mengjeseve plot diell. Tanime e lidhur fort pas jetes.
Te kujtohet apo jo?
Ata sy. Ai shikim. Ajo fytyre e brishte. Por tanime jo te tuat. Jo e jotja. E ndjen dhimbjen qe pershkron trupin teksa mendon qe asgje e saja nuk eshte me e jotja? As duart e buta me aromen e trendafilit qe ti i mbaje gjithmone afer vetes. As floket ne ngjyre geshtenje te derdhura mbi supe si ato te perendeshave. Po zeri i saj? As ate nuk e ke me. Madje edhe mund ta kesh harruar tingullin e zerit te saj, timbrin. Po per ate buzeqeshjen kokeulur gjithmone ne siklet mendon ndonjehere? Epo as ajo nuk eshte me e jotja. As mendimi i pare ne mengjes dhe as ai i fundit ne mbremje. As keto nuk jane me te tuat. Nuk je ti. Po faqet e buta, ato me te cilat ti doje kaq shume te luaje? I mban mend mollezat qe skuqeshin menjehere sapo ti e shihje? Edhe ato kane kohe qe nuk jane me te tuat. As qenia e saj. As ajo nuk eshte me e jotja.
E ke menduar ndonjehere se sa iu desh te te hidhte pluhurin e harreses? Se sa i kushtoi te mbyllte zemren? Po arsyen qe i shtyu ti bente keto e ke menduar ndonjehere? Ti. Ti qe nuk e kuptove ndonjehere. Ty qe ne mbremje te priste me druajtje nese ishe apo jo ne humor, e nese ishe ndjente nje lloj clirimi ne vetvete "te pakten nuk do te zihemi". Kujtohu! Jo per ate, por per premtimet qe i dhe. Per ato qe nuk i mbajte. Per te gjitha heret qe the "do te qendroj" e pastaj u largove pa shpjegime. Per te gjith keto here kujtohu dhe do fillosh te justifikosh faktin se pse ajo nuk eshte me e jotja. Se pse vendosi te te linte ne harrese.
Tanime jo e jotja.
Tanime si nje qenie qe nuk i perket askujt.
Tanime si dikush e lidhur fort me natyren, zogjte, pemet, muziken, librat, aromen mirendjellese te mengjeseve plot diell. Tanime e lidhur fort pas jetes.
L.Z
No comments:
Post a Comment