Sunday, March 29, 2015
Ndjenjat
Qdo natë me duket e erret pa perqafimin tend,kur me ze gjumi nen driten e henes ,gjeja e fundit qe mendoj natyrisht ajo buzqeshja jote.Yjet sikur po formojn portretin tend,ndoshta vetem ne mendjen time.....Nganjeher them me veten ''kush je ti te mendoj per ty'' mirpo prap zemra bind trurin se ti je gjithqka per mua...Ti je oksigjeni im pa te cilin do te vdisja je frymarrja ime qe 2 minuta smund te qendroj pa te,je shikimi im...,je stili im...,je jeta ime.Nganjeher edhe zemra ime zemrohet me ty.Fatmirsisht keto zemrime zgjatin vetem disa minuta.Ato qe i bejne te shkurtra zemrimet jane:Ndjenjat...
Me mungon.
Me mungon boshesia jone ne ditet plot me njerez, gjerat e kota qe benim . Takimi ne qytet, kafja tek lokali i kote, kamarieri qe dinte porosine. Tashme dal dhe nuk kam kurre nje plan, ashtu si thoja se doja te beja kur te flisja per monotonine tone, per merzine qe me kishte kapluar shpirtin. Tani po me digjet shpirti per monotonine tone, per shkrimet e tua idiote ne krahet e mi, kenget e tua depresive qe tani po mesoj te degjoj. Sa vone kujtohen njerezit te pelqejne gjerat e duhura.
Monday, March 2, 2015
Eshte pranvere e tashme
E nese del jashte do te ndjesh ne fytyre flladin pranveror qe perkedhel fytyren. Nese do te shkosh ne det do te shijosh puhizen e lehte detare. Neser ne mengjes do te ngrihesh me diellin qe deperton nga dritarja e dhomes se gjumit drejt e ne fytyren tende te pergjumur. Lulet do te marrin jete. Neteve gri e te zymta u erdhi fundi. Edhe qiellit gri. Edhe shiut, eres se marrosur. Eshte pranvere tashme. Ditet do te jene me ngjyra. ( Te pakten keshtu shpresoj ) Gjithcka do te jete me e paqte. Edhe ne vet njerezit. Pranvera na ben te tille.
Miresevjen Mars.
A te kujtohet apo jo?
E sheh ate?
Te kujtohet apo jo?
Ata sy. Ai shikim. Ajo fytyre e brishte. Por tanime jo te tuat. Jo e jotja. E ndjen dhimbjen qe pershkron trupin teksa mendon qe asgje e saja nuk eshte me e jotja? As duart e buta me aromen e trendafilit qe ti i mbaje gjithmone afer vetes. As floket ne ngjyre geshtenje te derdhura mbi supe si ato te perendeshave. Po zeri i saj? As ate nuk e ke me. Madje edhe mund ta kesh harruar tingullin e zerit te saj, timbrin. Po per ate buzeqeshjen kokeulur gjithmone ne siklet mendon ndonjehere? Epo as ajo nuk eshte me e jotja. As mendimi i pare ne mengjes dhe as ai i fundit ne mbremje. As keto nuk jane me te tuat. Nuk je ti. Po faqet e buta, ato me te cilat ti doje kaq shume te luaje? I mban mend mollezat qe skuqeshin menjehere sapo ti e shihje? Edhe ato kane kohe qe nuk jane me te tuat. As qenia e saj. As ajo nuk eshte me e jotja.
E ke menduar ndonjehere se sa iu desh te te hidhte pluhurin e harreses? Se sa i kushtoi te mbyllte zemren? Po arsyen qe i shtyu ti bente keto e ke menduar ndonjehere? Ti. Ti qe nuk e kuptove ndonjehere. Ty qe ne mbremje te priste me druajtje nese ishe apo jo ne humor, e nese ishe ndjente nje lloj clirimi ne vetvete "te pakten nuk do te zihemi". Kujtohu! Jo per ate, por per premtimet qe i dhe. Per ato qe nuk i mbajte. Per te gjitha heret qe the "do te qendroj" e pastaj u largove pa shpjegime. Per te gjith keto here kujtohu dhe do fillosh te justifikosh faktin se pse ajo nuk eshte me e jotja. Se pse vendosi te te linte ne harrese.
Tanime jo e jotja.
Tanime si nje qenie qe nuk i perket askujt.
Tanime si dikush e lidhur fort me natyren, zogjte, pemet, muziken, librat, aromen mirendjellese te mengjeseve plot diell. Tanime e lidhur fort pas jetes.
Te kujtohet apo jo?
Ata sy. Ai shikim. Ajo fytyre e brishte. Por tanime jo te tuat. Jo e jotja. E ndjen dhimbjen qe pershkron trupin teksa mendon qe asgje e saja nuk eshte me e jotja? As duart e buta me aromen e trendafilit qe ti i mbaje gjithmone afer vetes. As floket ne ngjyre geshtenje te derdhura mbi supe si ato te perendeshave. Po zeri i saj? As ate nuk e ke me. Madje edhe mund ta kesh harruar tingullin e zerit te saj, timbrin. Po per ate buzeqeshjen kokeulur gjithmone ne siklet mendon ndonjehere? Epo as ajo nuk eshte me e jotja. As mendimi i pare ne mengjes dhe as ai i fundit ne mbremje. As keto nuk jane me te tuat. Nuk je ti. Po faqet e buta, ato me te cilat ti doje kaq shume te luaje? I mban mend mollezat qe skuqeshin menjehere sapo ti e shihje? Edhe ato kane kohe qe nuk jane me te tuat. As qenia e saj. As ajo nuk eshte me e jotja.
E ke menduar ndonjehere se sa iu desh te te hidhte pluhurin e harreses? Se sa i kushtoi te mbyllte zemren? Po arsyen qe i shtyu ti bente keto e ke menduar ndonjehere? Ti. Ti qe nuk e kuptove ndonjehere. Ty qe ne mbremje te priste me druajtje nese ishe apo jo ne humor, e nese ishe ndjente nje lloj clirimi ne vetvete "te pakten nuk do te zihemi". Kujtohu! Jo per ate, por per premtimet qe i dhe. Per ato qe nuk i mbajte. Per te gjitha heret qe the "do te qendroj" e pastaj u largove pa shpjegime. Per te gjith keto here kujtohu dhe do fillosh te justifikosh faktin se pse ajo nuk eshte me e jotja. Se pse vendosi te te linte ne harrese.
Tanime jo e jotja.
Tanime si nje qenie qe nuk i perket askujt.
Tanime si dikush e lidhur fort me natyren, zogjte, pemet, muziken, librat, aromen mirendjellese te mengjeseve plot diell. Tanime e lidhur fort pas jetes.
L.Z
.
" Kur je i vetmuar ditët kalojnë ngadalë ,aq sa të duket se koha ka ndaluar diku dhe nuk do të eci më.
Ditët mbarojnë si pa u ndier ,por netet janë të gjata.Njerëzit që takon janë vetëm fytyra të ndryshme ,që të shfaqen si mirazhe që humbin menjëherë pas bisedës.Më pas mbetet një boshllëk ,I cili nuk mund të mbushet me fjalë.Por gjëja më e tmerrshme janë netët që zgjaten pambarimisht pa asnjë kuptim.Ëndrrat nuk shfaqen më.Në vend të tyre ka makthe që shfaqen edhe kur lufton me të gjitha forcat t’I heqësh.
Askush nuk të kupton se ti je duke u munduar të fshish nga kujtesa ndjenja të cilat as që ke menduar ndonjëherë që do jenë pjesë e jotja.Por jeta të vë në provë.Në çdo cast duhet t’I tregosh asaj se je I gjallë.Në çdo cast duhet të kapesh me të gjitha fuqitë në një degë ,sado të hollë ,me shpresën se nesër do kesh diçka më shumë.
Ndonjëherë ke dëshirë të kuptosh se ia ke arritur qëllimit.Ke dëshirë të mendosh se ke mundur fantazmat e së kaluarës ,por nata rikthehet ritmikisht për të treguar se ende je I dobët Pastaj vjen mëngjesi.Një ditë e re ku shpreson.Por ndryshimet nuk duan të vijnë.Je tepër I plogësht për të kapur impulse te reja ,je tepër I papërgatitur për të gjetur një njeri tjetër ,që të të mbushe boshllëkun që të ka lënë dikush që e ke dashur me gjithë shpirt ".
Ditët mbarojnë si pa u ndier ,por netet janë të gjata.Njerëzit që takon janë vetëm fytyra të ndryshme ,që të shfaqen si mirazhe që humbin menjëherë pas bisedës.Më pas mbetet një boshllëk ,I cili nuk mund të mbushet me fjalë.Por gjëja më e tmerrshme janë netët që zgjaten pambarimisht pa asnjë kuptim.Ëndrrat nuk shfaqen më.Në vend të tyre ka makthe që shfaqen edhe kur lufton me të gjitha forcat t’I heqësh.
Askush nuk të kupton se ti je duke u munduar të fshish nga kujtesa ndjenja të cilat as që ke menduar ndonjëherë që do jenë pjesë e jotja.Por jeta të vë në provë.Në çdo cast duhet t’I tregosh asaj se je I gjallë.Në çdo cast duhet të kapesh me të gjitha fuqitë në një degë ,sado të hollë ,me shpresën se nesër do kesh diçka më shumë.
Ndonjëherë ke dëshirë të kuptosh se ia ke arritur qëllimit.Ke dëshirë të mendosh se ke mundur fantazmat e së kaluarës ,por nata rikthehet ritmikisht për të treguar se ende je I dobët Pastaj vjen mëngjesi.Një ditë e re ku shpreson.Por ndryshimet nuk duan të vijnë.Je tepër I plogësht për të kapur impulse te reja ,je tepër I papërgatitur për të gjetur një njeri tjetër ,që të të mbushe boshllëkun që të ka lënë dikush që e ke dashur me gjithë shpirt ".
Subscribe to:
Posts (Atom)